آنچه به عنوان بخشی از راه حلی برای کمک به بهبود آمادگی جسمانی جوانان درون شهری در دهه 1950 آغاز شد، به یک صنعت کامل که به تولید چمن مصنوعی اختصاص داده شده بود، جوانه زد.
آزمایشگاه تسهیلات آموزشی بنیاد فورد، در همکاری با صنایع مونسانتو و شیمستراند، استفاده از فرش الیاف مصنوعی را در مدارس تشویق کردند. از سال 1962 تا 1966، گروه خلاق، سازمان تحقیقاتی Chemstrand، سطوح فرش چمن مصنوعی را از نظر اشتعال پذیری، تخلیه آب و مقاومت، و دوام در مورد کشش پا آزمایش کرد.
اولین نصب چمن مصنوعی بزرگ در سال 1964 در مدرسه موزس براون در پراویدنس، رود آیلند رخ داد. چمن به عنوان "Chemgrass" نامیده می شد.
در سال 1965، Astrodome هوستون نیاز مبرمی به یک زمین بازی ثابت داشت، زیرا شرایط محیطی جو مناسبی را برای رشد چمن طبیعی اجازه نمی داد. به جای زمینی که اغلب با رنگ سبز در میان خاک و تکههای چمن پوشانده میشود، سازنده Astrodome، Judge Hofheinz با مونسانتو درباره نصب Chemgrass مشورت کرد.
تیم بیسبال لیگ اصلی، هیوستون آستروس، فصل خود را در سال 1966 با پرتاب زمین و حذف کردن مسابقات خانگی در بالای Chemgrass آغاز کرد، که به طور رسمی به "Astroturf" تغییر نام داد، نامی که امروزه برای بسیاری از آمریکا شناخته شده است. چمن مصنوعی نسل اول Astroturf که توسط James M. Faria و Robert T. Wright از شرکت Chemstrand اختراع شد، الیاف نایلونی محکم پیچ خورده را به نمایش گذاشت.
ثبت اختراع علامت تجاری برای چمن مصنوعی در 25 جولای 1967 به طور رسمی صادر شد.
پس از موفقیت Astrodome، دانشگاه ایالتی ایندیانا چمن مصنوعی را برای اولین استادیوم در فضای باز در سال 1967 نصب کرد.
چمن مصنوعی به موفقیتی در سطح تبدیل شد که به آرامی اما مطمئناً در دهه 1970 با میادین ورزشی در سراسر ایالات متحده و کانادا صعود کرد. استادیوم ریورفرانت سینسیناتی، استادیوم کهنه سربازان فیلادلفیا و استادیوم سه ریورز پیتسبورگ از روند چمن مصنوعی پیروی کردند.
با شروع دهه 1970، صنعت چمن مصنوعی از روند فرش شگ پیروی کرد و "چمن شگ" را معرفی کرد. نخهای طولانیتر از مواد پلیپروپیلن نرمتر، بسیار کاربرپسندتر از نسل اول نسل قبلی خود ساخته شدهاند. ورزش هایی مانند هاکی روی چمن از این سطح سود می برد. با این حال، به دلیل واکنش توپ فوتبال به سطح چمن، فوتبال در گرد و غبار رها شد.
تا اواسط دهه 1990 به نسل سوم چمن مصنوعی، که دارای الیاف تیغه پلی اتیلن بسیار نرم تر بود. امروز این چمن را در هر منظره مسکونی، تجاری یا ورزشی خواهید یافت. نسل سوم چمن مصنوعی همچنین دارای الیاف بلندتری است که فاصله بیشتری از هم دارند و یک نخ چمن مرده بین تیغه های چمن و قسمت پشتی قرار گرفته است. برای شکل، عملکرد و پایداری ایدهآل چمن، پرکننده برای راحتی بیشتر و در عین حال کشش کافی پا در سراسر آن پخش میشود.
